ออกมาดูโลก
posted on 14 Apr 2012 21:45 by zone-00 directory Diaryเขียนซะเพลิน ลืมไปเลย สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะทุกคน ^^

ตอนนั้นปลายเดือนพฤศจิกายน ปี2554 เลยกำหนดคลอดมาซักระยะนึงแล้ว หมอบอกว่าไม่ควรเลยวันที่ 2 ธันวา ด้วยความที่กลัวก็กลัว แต่อยากคลอดธรรมชาติเพราะเค้าบอกว่าดีกับเด็กมากกว่า บวกกับเราไม่ค่อยถือพวกฤกษ์ยามเท่าไร เราเลยบอกหมอว่า งั้นก็รอจนถึงวันสุดท้ายนั่นแหละค่ะ ส่วนเวลาก็ หมอมีคิวว่างกี่โมงก็เอาตอนนั้นได้เลย เวลาผ่าเลยออกมาตอนประมาณเจ็ดโมงเช้า
ตัวเราก็รอ ร๊อ รอ แต่ในที่สุด นู๋ก็ไม่ออกมา หัวยังไม่ลงอยู่ดี เลยต้องผ่าซะงั้น ไปเข้าโรงพยาบาลตอนประมาณสี่ทุ่ม(ผ่าเช้าก่อนเก้าโมง ให้เข้าไปนอนได้หนึ่งคืนโดยไม่เสียตัง โอวดีมาก คุ้มม) ก็มีตรวจเลือด พยาบาลต้องใส่เข็มคาไว้เลยจะได้ไม่ต้องเจาะบ่อยๆ เข็มใหญ่โคด เจาะคาไว้ที่หลังมือซ้าย ปวดมากกก กัวว่าจะนอนดิ้นแล้วไปเกี่ยวอะไรเข้า เลือดกระฉูด แต่ก็นอนได้นะ ผ่านมาได้ๆ
พยาบาลมาปลุกอีกทีตอนตี5 เพื่อสวนทวาร กิ๊ซซซซ เกิดมาไม่เคยสวนเลย ครั้งนี้ครั้งแรก ความรู้สึกโล่งสบายอย่างไม่รู้สึกมาก่อน คิดว่านานๆทำทีก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่เป็นมะเร็งลำไส้ ไม่หมักหมมดี แล้วก็โดนลากเตียงไปห้องเตรียมผ่า มีพยาบาลลากเตียงไปให้ รู้สึกแปลกมาก ไม่เคยผ่าตัดเจ็บป่วยอะไรเลยตั้งแต่เกิดมา เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เข้าโรงพยาบาลด้วยซ้ำ พอไปถึงห้อง ก็มีคุณหมอมาคุยด้วยอีกสองคน คนแรกเป็นหมอเด็ก เป็นผู้หญิงดูมีอายุหน่อย ชื่อหมออรดี หมอดูใจดี แต่ก็น่าเกรงขามไปในตัว ประจำอยู่แต่ที่บำรุงราษฎร์เท่านั้น อีกคนเป็นหมอวิสัญญี เป็นผู้หญิงเหมือนกัน คุยเก่งมากกก จำชื่อไม่ได้แล้ว มีอายุหน่อยเหมือนกัน พอได้เจอหมอก็รู้สึกวางใจขึ้น เพราะดูฝากชีวิตไว้ได้
พอใกล้ถึงเวลา พยาบาลก็มาลากเราเข้าห้องผ่า ขอบอกว่าตื่นเต้นมากๆ เหมือนอยู่ในหนังเลย ห้องผ่าตัดสะอาดมาก รู้สึกประทับใจ ถ้าผ่าคลอดที่นี่ให้เอากล้องเข้าไปถ่ายได้ มีอัดวิดิโอไว้ด้วย เผื่อใครสนใจบอกได้555 นี่เป็นชอตที่ขอฤกษ์ไว้ โดนหมอดึงออกมาอย่างโหด ตอนผ่าไม่รู้สึกอะไรเลย แค่รู้สึกเหมือนมีใครมากดๆตัวตลอดเวลา คงเพราะบลอคหลังไว้

ดึงงงงงงงงงงงงงงงง

หมอเยื้อน กับ หมออรดี(คนที่ตัวเล็กๆ ข้างหลัง)
ขอบอกว่าผ่าไวมากไม่เกิน 5 นาที ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว รวมทั้งเราก็สลบไปอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน กร๊ากก แต่ก่อนนั้นมีอุ้มลูกมาให้ถ่ายรูปด้วย แล้วหมอก็ใส่ยาสลบให้เราไปนอนพัก สลบไปประมาณ 2 ชั่วโมง พอฟื้นมาก็รอดูอาการซักพัก ไม่มีอะไรผิดปกติ ก็โดนลากกลับห้องพัก

ชอบห้องพักที่นี่นะ เหมือนโรงแรมเลย สะอาด แพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย แต่อยู่แล้วสบายใจเลยเอาที่นี่ดีกว่า ที่นี่สนับสนุนนมแม่ และให้แม่อยู่กับลูกได้ตลอดเวลา ชอบตรงนี้มาก สามารถโทรไปที่เนอสเซอรี่ให้ไถนู๋มาหาแม่ได้ตลอดเวลา พักอยู่สามวันมั้ง ก็ออกจากโรงพยาบาล ผ่าคลอดไม่เจ็บอย่างที่คิด วันเดียวก็เดินได้แล้ว แต่กว่าแผลจะหายสนิทใช้เวลานาน ตอนนี้ผ่านมาสี่เดือน ถ้ากดแผลแรงๆก็ยังเจ็บอยู่(เจ็บข้างในนะ)
หลังจากกลับมาบ้าน เดือนแรกหลังคลอดเป็นช่วงเวลาที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ไม่ค่อยมีน้ำนม แต่ตั้งใจจะให้นมลูกเองสุดๆ ขอบอกว่า เจ็บมากกกกกกก เจ็บสุดๆ โดนอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั่งผ้าขนหนู ร้องไห้แทบทุกวัน ทั้งจิตตก ทั้งเจ็บ ทั้งลูกร้องไห้ตลอดเวลา สงสารนู๋แม่ก็ไม่ค่อยมีนม ทั้งโดนห้ามนู่นห้ามนี่ ห้ามกินนู่นนี่ ห้ามอาบน้ำก่อนกี่โมง ห้ามสระผมหนึ่งเดือน!! บ้าไปแล้ว ใครเป็นคนคิดวะ โกดมาก แต่ก็วีนจนได้สระ ฮ่าๆๆ บ้าจิไม่สระหนึ่งเดือน คงไม่ต้องสระอีกแล้วอ่ะ เพราะผมร่วงหมดหัว
แต่ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปได้ เข้าใจเลยว่าคนหลังคลอดคิดสั้นหรือทำเรื่องไม่คาดคิดได้ง่ายๆ ต้องเข้มแข็งสุดๆอ่ะ อารมณ์แปรปรวนสุดๆ เคยได้ยินมาเยอะ มาเจอกับตัวนี่เข้าใจเลย ตอนนั้นแม่คิดว่านู๋ไม่น่ารักเลย ร้องไห้อยู่นั่นแหละ แล้วแม่ก็นั่งร้องกะนู๋นั่นแหละ ฮ่าๆ
แต่รู้อะไรไหม ตอนนี้นู๋น่ารักที่สุดเลย แม่รักมิวมากๆ ขอให้มิวโตมาโดยมีสุขภาพที่แข็งแรง

หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มา ขอบอกว่ารักแม่สุดๆ คนเป็นแม่ลำบากแค่ไหนกว่าจะเลี้ยงเรามาได้ขนาดนี้ ขอให้น้องๆทุกคนรักแม่ให้มากๆนะคะ ^^







